با اینکه من چیزهای زیادی راجب موسیقی کلاسیک نمیدونم ولی با تمام وجود احساسی که در موسیقی چوپن وجود داره رو درک میکنم . شاید درستش این باشه که احساس میکنم دارم روایت میشم – هنگامی که به موسیقی چوپن گوش میدم – شاید به دلیل تنهایی که در لابلای نتهای چوپن وجود داره.شاید .....

یکم توضیح کتابی در مورد چوپن :

علیرغم این که او هیچ کار گسترده ای در زمینه اپرا یا ارکستر اسکالا نکرده است اما به عنوان صاحب ظرافت شناخته شده است .

اگر چه آثارش کوتاه است اما پر است از احساس همدردی و فضایی خیال انگیز و فانتزی . البته درد . موفقیت او در اجرای آثارش او را به لحاظ مادی تامین نمیکرد و همیشه ناشرانش با او رفتار بدی داشتند – لعنت به این صاحبان نشر به همه کمپانی های ظبط موسیقی به اونهایی که نوشته های یک کتاب را تکه پاره میکنند و نتهای موسیقی رو له –در طول زندگی اش همیشه اغلب بیمار و رنجور بود و از برونشیت دوره ای و ذات الریه و نیز بیماری سل رنج میبر . لهستان او را در سن 39 سالگی از دست داد .

1849--1810