فکر کنم بهترین آهنگی که تا حالا شنیدم همین کار باشه.ابتدا با صدای اسرار آمیز راجر واترز حس مشترکی با آهنگ به من دست میده سپس دیوید گیلمور به عنوان یک ناجی وارد قطعه میشه.سولوی میانی قطعه کار یک آلبوم عکس قدیمی را برام انجام میده.دوباره راجر واترز آدم را حبس میکنه سپس دیوید گیلمور دوباره نقش یک ناجی رو بازی میکنه اما با این تفاوت که اینبار تمام رویاها رفتن و بچگی هم تماوم شد.

 اما سولوی انتهای رو میشه با شکوه ترین صدایی رو که از یک گیتار تا به حال به گوش آدم ها خورده دونست.برای من تمام لحظات زندگی رو جلوی چشمم میاره. شما چه حسی به این آهنگ دارید؟؟