آمریکای شمالی هیچ وقت نتونست مثل جزیره نشینها یک اعجوبه به دنیای موسیقی معرفی کنه.نهایت پیشرفت اونها سبکهای متال و حالا هم معجون درهم و برهمی به نام هیپ هاپه.البته چند هنرمند هم بودند مثل برایان آدامز و کرت کوباین که هرگزبه پایای همزبانان بریتانیایی خودشون نمیرسند.

برایان آدامز برای من دریچه ای بود به دنیای راک . برای اولین بار وقتی آهنگ Please For Give Me رو شنیدم متوجه شدم چقدر به این سبک علاقه دارم و چقدر موسیقی پاپ مسخره است.در مجموع چیزی که علاقه من رو به برایان آدامز شدت میبخشه صدای واقعا خاص و استثنایی برایان آدامز.صدایی که خیلی ها خواستند از اون تقلید کنند.نکته قابل توجه در مورد آدامز همکاریش با راجر واترز.اونها ها با هم توی کنسرت برلین آهنگ Empty Spaces رو اجرا کردند که انصافا از نسخه اصلیش هم بهتره.

میشه گفت برایان آدامز همه چیزی رو که من در نوجوانی از موسیقی میخواستم رو به من داد.اما حالا شاید دنیا رو اونقدر زیبا نبینم که بتونم برایان آدامز گوش ببینم وقتی همه جا رو سیاهی گرفته و درون رو هم همینطور . دوستی میگفت هر چقدر انسان بزرگتر میشه سخت تر لذت میبره.

دریافت فایلها